بایگانی ماهیانه: بهمن ۱۳۹۴

آموزش زبان ++C - مقدمه

آموزش برنامه نویسی ++C – محدوده متغیر ها (Variables Scope)

محدوده متغیر ها در زبان برنامه نویسی ++C به طور کلی به سه دسته تقسیم می شوند که عبارتند از:
۱- متغیر های محلی یا (Local Variables)
۲- متغیر های سراسری یا (Global Variables)
۳- پارامتر های رسمی یا (Formal Parameters)
متغیر های محلی (Local Variables): محدوده متغیر ها در این نوع در داخل تابع است. بطور مثال اگر شما در تابع ()main هر متغیری تعریف کنید ملقب به متغیر محلی خواهد شد. توجه کنید که این ها فقط به تابع ()main می باشند و در هر تابعی نمی توان از آن استفاده نمود. همانطور که گفته شد محدوده متغیر ها تنها محدود به تابع است و در خارج از آن قابل استفاده نمی باشد(اما می شود با استفاده از کد return متغیر های محلی را از توابع دیگر به تابع ()main معرفی نمود). عمر این متغیر ها از زمان شروع بکار تابع تا اتمام آن است. بطور مثال شما تابعی تعریف کرده اید و در آن از متغیری استفاده کرده اید و در تابع ()main تنها یک بار آن را صدا زده اید بنابراین عمر این متغیر محلی از زمان شروع بکار آن تابع تا پایان آن است و بعد آن ازبین خواهد رفت.

تمام متغیر های (a ,b ,c) محلی می باشند و در بیرون از تابعی که در آن تعریف شده اند (در اینجا مقصود تابع main() می باشد) کاربردی نخواهند داشت زیرا محدوده متغیر ها در این نوع محدود به تابع است (در واقع توابع دیگر از وجود چنین متغیری خبری ندارند).
متغیر های سراسری (Global Variables): محدوده متغیر ها در این نوع در بیرون از تابع است (معمولا در بالای تابع main()). عمر این متغیر ها از زمان اجرای برنامه تا زمان بسته شدن آن است و تا آن زمان اطلاعات خود را نگه می دارند. با توجه به بالا بدلیل اینکه محدوده متغیر ها در این نوع محدود به تابع نیست و در بیرون آن قرار دارد پس در تمام توابع بکار رفته در یک برنامه قابل استفاده می باشد.

خروجی به صورت شکل زیر است:

آموزش برنامه نویسی ++C – محدوده متغیر ها (Variables Scope)

در این مثال می بینید که هر تابع می تواند از متغیر a که متغیری سراسری است استفاده کند.
پارامتر ها یا متغیر های رسمی: محدوده متغیرها در این نوع محدود به پَرانتِز باز و بسته توابع می باشد بطور مثال اگر تابعی تعریف کنید که ورودی بخواهد آن دسته از متغیر هایی را که برای ورودی تابع انتخاب می کنید متغیر یا پارامتر اصلی گویند.

در مثال بالا (a,b) متغیر یا پارامتر اصلی هستند.
نکته : اگر شما دو متغیر هم نام تعریف کنید یکی محلی و دیگری سراسری و در همان تابع از آن خروجی بگیرید اولویت با آن متغیری است که در همان تابع تعریف شده است.

آموزش برنامه نویسی ++C – محدوده متغیر ها (Variables Scope)

اشاره گر ها یا (Pointers):
همانطور که میدانید هر متغیر یک قسمت از رم را اشغال می کند که خب این قسمت ها هر کدام برای خود آدرس مخصوصی دارند که برای دسترسی به آن از علامت (&) در پشت متغیر استفاده می کنیم به مثال ذیل توجه کنید.

آموزش برنامه نویسی ++C – محدوده متغیر ها (Variables Scope)

همانطور که می بینید ابتدا عدد ۲۰ نمایش داده میشود و سپس آدرس محلی که عدد بیست در آن نگه داری می شود با استفاده از علامت (&) نمایش داده می شود.
پوینتر ها: پوینتر ها در واقع متغیر هایی هستند که کارشان نگه داری آدرس است. برای مثال شما می توانید آدرس متغیر a را در یک پوینتر یا اشاره گر قرار دهید. برای تعریف یک اشاره گر می بایست در پشت نام متغیر از علامت (*) استفاده کنید.

نکته: نمی توان در یک متغیر عادی آدرس را نگه داری کرد بنابراین دقت کنید که حتما برای نگه داری آدرس متغیر از نوع اشاره گر تعریف کرده باشید.

آموزش برنامه نویسی ++C – محدوده متغیر ها (Variables Scope)

توجه کنید که اگر:

برنامه با خطا مواجه می شود زیرا متغیر تعریف شده اشاره گر نمی باشد.

HTML و CSS

آموزش برنامه نویسی CSS – تنظیم ابعاد در CSS

سلام
امروز در این قسمت از آموزش CSS میخواهیم یکبار و برای همیشه از بحث های تئوری CSS خارج شده و سمت بحث های گرافیکی این موضوع بریم.
پس بدون وقفه کار یا همون آموزش رو شروع می کنیم.
تنظیم ابعاد در CSS
برای تنظیم ابعاد عناصر در CSS از چند ویژگی میتوان استفاده کرد که مهمترین و اصلی ترین آنها Width و Height میباشد.
در ذیل به توضیح این ویژگی ها با توجه به ورژن تعریف شده در CSS میپردازیم.
height : این ویژگی در تمام مرورگر ها پشتیبانی میشود.

با دو ویژگی max-height و max-width شما میتوانید حداکثر مقدار را برای یک عنصر تنظیم کنید.

max-height : این ویژگی در تمام مرورگر ها پشتیبانی میشود. به استثتا IE6 و ورژن های پایین تر

max-width : این ویژگی در تمام مرورگر ها پشتیبانی میشود. به استثتا IE6 و ورژن های پایین تر

با دو ویژگی min-height و min-width شما میتوانید حداقل مقدار را برای یک عنصر تنظیم کنید.

min-height : این ویژگی در تمام مرورگر ها پشتیبانی میشود. به استثتا IE6 و ورژن های پایین تر

width : این ویژگی در تمام مرورگر ها پشتیبانی میشود.

عرض استاندارد برای طراحی سایت :

برای تنظیم عرض استاندارد برای طراحی سایت با توجه به رزولیشن استاندارد و یا رزولیشنی که اکثر مخاطبان از آن اسفاده میکنند (۷۶۸*۱۰۲۴) ، بهتر است عرض ۹۸۰px را تنظیم کنید. این عرض طبق استاندارد های صفحات وب انتخاب شده است.
و یکبار دیگر از شما به خاطر اینکه وقت گران بهاتون رو در اختیار ما گذاشتین از طرف خودم و گروه برنامه نویسی پنگوئن از شما متشکرم.

php

آموزش برنامه نویسی PHP – تعریف تابع

شما به راحتی می توانید توابع خاص خود را بنویسید و از آتها در فایل های گوناگون استفاده کنید.
برای شروع تابعی ساده تعریف می کنیم :

پیرامون کد بالا:
public : نوع دسترسی میباشد، در PHP معمولا از Public استفاده می شود اما شما می توانید از Private هم استفاده نمایید که در آن صورت دسترسی به تابع تنها در فایل مورد نظر محدود می شود، حتی می توانید تابع را بدون دسترسی بنویسید و جای آن لغتی را قرار ندهید.
function : این کلمه به معنای تابع می باشد و بدون آن نوشتن تابع امکان پذیر نمی باشد.
sayHello : این کلمه نام تابع شما است که می تواند به صورت دلخواه انتخاب شود.
در PHP نام توابع باید با حرف کوچک ( Lower Case ) شروع شود، زیرا جزء استاندارد زیان PHP می باشد.
“echo “Hello world: این کدی است که با صدا زدن تابع اجرا خواهد شد.
برای صدا زدن یک تابع از کد زیر استفاده می کنیم:

با نوشتن کد بالا شما رشته Hello World را خواهید دید.
حال میخواهیم توابعی با آرگومان دلخواه بنویسیم:

age$ : آرگومان تابع است و نام آرگومان دلخواه است.
جهت استفاده از تابع بالا شما باید از کد زیر استفاده کنید.

خروجی شما “he is 18 years old” خواهد بود.
شما قادر به استفاده از چند آرگومان نیز می باشید.
کافی است از “,” استفاده نمایید:

حال می خواهیم تابعی بنویسیم که آرایه ای از اعداد را در ورودی ( به عنوان آرگومان ) بگیرد و اعداد آن را با هم جمع، ضرب، تقسیم یا تفریق کنیم.

کد بالا اعداد را گرفته و در پایان s$ را در خروجی می دهد (این کار با استفاده از دستور return انجام شد).

خروجی کد بالا ۱۰ خواهد بود ، زیرا ۱+۲+۳+۴ برابر است با ۱۰٫

آرزوی موفقیت

آموزش زبان ++C - مقدمه

آموزش برنامه نویسی ++C – تابع (function)

تابع چیست؟ تابع در برنامه نویسی قطعه کدی است که مقادیری را به عنوان ورودی گرفته و محاسباتی را که ما می خواهیم روی آنها انجام می دهد و این مقدار ها را به عنوان خروجی به ما می دهد.
موارد استفاده: در هر برنامه اگر قطعه کدی بیش از یک بار نوشته شود از تابع استفاده می کنیم.
نکته: دستور main که از آن برای اجرای برنامه خود استفاده می کنیم نیز یک تابع است یا تابع های دیگر مانند clrscr یا تابع getch که برای گرفتن یک کاراکتر استفاده می شود.
نکته: برای ایجاد تابع، در بیرون از تابع main اقدام می کنیم و در داخل تابع main از آن استفاده می کنیم.
ایجاد یک تابع دارای سه قسمت است:
۱- تیتر تابع (Header)
۲- بدنه ی تابع (Body)
۳- صدا زدن تابع (Call) و الگو (prototype)
Header تابع
ساختار کلی:

(…,نام متغیر ورودی دوم    نوع متغیر ورودی دوم,نام متغیر ورودی اول   نوع متغیر ورودی اول)نام تابع     نوع خروجی تابع

مثال:

نام: power

نوع متغیر ورودی اول:int

نوع متغیر ورودی دوم:float

نام متغیر ورودی اول:a

نام متغیر ورودی دوم:b

قسمت Body در تابع:

ساختار کلی:

الگو (prototype):
این دستور را برای آن می نویسیم که به عنوان یک الگو قرار گیرد و سپس بتوانیم از آن استفاده کنیم.
ساختار کلی:
نوع خروجی تابع نوع ورودی اول تابع)نام تابع,نوع ورودی دوم تابع,…)
مثال:
int power(int,float,…)
صدا زدن (call):
در جایی که می خواهید تابع را مورد استفاده قرار دهید نوشته می شود مانند: تابع main که تمام کد هایمان را می خواهیم در آنجا اجرا کنیم.

تمرین: برنامه ای بنویسید که دو عدد از ورودی گرفته و حاصل جمع فاکتویل آنها را در خروجی نمایش دهد.
توجه: ابتدا کد های تابع را تکمیل کنید و سپس به فراخوانی آن در تابع main بپردازید.
فاکتوریل: ضرب تمام اعداد کوچکتر و مساوی همان عدد در هم.
مثال:

۵!=۱*۲*۳*۴*۵

کد:

توضیحات: همانطور که می بینید یک تابع به نام fact ایجاد کرده ایم که عمل فاکتوریل را انجام می دهد و اگر دقت کنید متوجه می شوید که ما باید دو عمل فاکترویل را برای دو عدد ورودی انجام دهیم. در این موارد ما از تابع استفاده می کنیم.
در پایان دستورات دستور return را مشاهده می کنید که عددی که ما می خواهیم را به ما می دهد تا ما ادامه عملیاتی که می خواهیم را برروی آن انجام دهیم.
قسمت صدازدن تابع را ما هم میتوانیم در داخل تابع main و هم در بالای تابع main بنویسیم.
بصورت کد های زیر:

یا:

نوع تابع :

void

این نوع تابع return ندارد و چیزی را باز نمیگرداند ولی ممکن است یک یا چند ورودی داشته باشد
مثال: تابعی ایجاد کنید که کلمه ی hello world را چاپ کند:

مثال: تابعی ایجاد کنید که عددی از ورودی گرفته اگر ۱ بود hello را چاپ کند واگر ۲ بود hi را چاپ کند و اگرنه bye را چاپ کند:

HTML و CSS

آموزش برنامه نویسی CSS – نحوه ی ارتباط CSS با HTML (بخش آخر)

سلام
در جلسات قبل به این موضوع رسیدگی کردیم که چگونه میتوان CSS را با HTML مرتبط کرد. و متوجه شدید که حتی میتوان یک CSS خارجی ساخت و سپس آن را با HTML درون نرم افزار مرتبط کرد. حالا در این آموزش به روش های دیگر ارتباط این دو زبان با یکدیگر می رسیم.
ابتدا همونطور که در آموزش قبل گفتم یک CSS خارجی را به روشی ساده میتوان با HTML که درون نرم افزار است ارتباط داد. حالا در این آموزش به دو روش دیگری که در این بحث وجود دارد میرسیم.
۱– درون کدی
۲- درون خطی
۳- یه شیوه ی Drag & Drop
من ترجیح میدم که از آموزش رو با شیوه ی درون کدی شروع بکنم و سپس به بقیه ی آموزش رو ادامه بدم.
۱– آموزش ارتباط CSS با HTML به روش درون کدی
یک CSS داخلی را می توان مورد استفاده قرار داد اگر یک سند تنها از یک سبک دهی منحصر به فرد استفاده کند.
شیوه نامه داخلی با استفاده از تگ style، در بخش<HEAD> در یک صفحه HTML، تعریف می شود. به عنوان مثال:

۲- آموزش ارتباط CSS با HTML به روش درون خطی
شیوه نامه درون خطی می تواند مورد استفاده قرار گیرد اگر استایل منحصر به فرد به یک رخداد منفرد از یک عنصر به کار رود.
برای استفاده ازاستایل درون خطی،از تگ های مربوطه استفاده کنید که می تواند حاوی هر خاصیت CSS باشد.
مثال زیر نشان می دهد که چگونه برای تغییر رنگ متن و حاشیه چپ از یک پاراگراف استفاده کنید:

۳– آموزش ارتباط CSS با HTML به روش Drag & Drop
این روش ساده ترین روش است به طوریکه همانطور که از اسم این موضوع پیداست فقط کافی است که شما فایل CSS یا همان استایل مورد نظر را انتخاب کرده سپس آن را کشیده (Drag) و آن را درون تگ<Head> قرار دهید یا به طوریکه هم معنی با اسم خارجی خود باشد ان را بیاندازید. (Drop) و حالا CSS شما قابل استفاده در HTML است.
با عرض تشکر خدمت شما خواننده عزیز که وقت گران بهای خود را در اختیار ما گذاشته اید.
از طرف خودم و گروه برنامه نویسی پنگوئن از شما تشکر میکنم.

C

آموزش برنامه نویسی #C – استفاده از عملگر اتصال رشته در درون برنامه

با سلام امیدوارم تا اینجای آموزش زبان #C ، تونسته باشیم نظرتونو به این زبان پرکاربرد برنامه نویسی جلب کرده باشیم با ما همراه باشید.
استفاده از عملگر اتصال رشته در درون برنامه :
برای اتصال دو رشته به یکدیگر حتما نباید متغییری تعریف کنید و رشته ها را درون آن قرار دهید بلکه می توانید درون کد و به سرعت از آن ها استفاده کنید. این روش در ادامه توضیح داه شده است.
اتصال رشته ها درون برنامه
۱) مجددا به قسمت طراحی Form1 برگردید وی دکمه فرمان جدید به صفحه اضافه کنید. خاصیت Name آن را برابر btn InlineConcatenation و خاصیت Text آن را برابر InlineConcatenation قرار دهید روی دکمه دوبار کلیک کنید و کد زیر را وارد کنید:

۲) کد را اجرا کنید وروی دکمه ی InlineConcatenation کلیک کنید. نتیجه ای مشابه شکل زیر مشاهده خواهید کرد
آموزش برنامه نویسی زبان #C
توضیح چگونگی کارکرد کد بالا:
استفاده از عملگر اصال رشته مانند کد بالا را قبلا در مثال های پیش دیده بودید. چیزی که در حقیقت این کد انجام میدهد تبدیل مقدار ذخیره شده در متغیر IntNumber به رشته است. به این ترتیب این مقدار می توانید در صفحه نمایش چاپ شود. به این کد نگاه کنید:

بخش “The value of intNumber is:” در حقیقت یک رشته است، اما شما مجبور نیستید که آن را به عنوان یک متغییر رشته ای تعریف کنید در زبان #C این نوع رشته ها یک ثابت رشته ای می نامند. زیرا هنگام تعریف تا موقع استفاده ، مقدار آنها ثابت است و تغییر نمی کند . زمانی که شما عملگر اتصال رشته ها روی این رشته و متغییر intNumber استفاده کردید، مقدار متغییر intNumber به رشته تبدیل خواهد شد ودر انتهای ” The value of int Number is:” قرار خواهد گرفت نتیجه این عمل یک رشته جدید شامل هر دو عبارت رشته خواهد بود که به تابع MessageBox.Show فرستاده خواهد شد
تصویر کلی از قسمت کد در ویژوال استودیو
اموزش برنامه نویسی زبان C#

دوستان گرامی امیدوارم از این قسمت به خوبی استفاده کرده باشید، شما دوستان عزیز می توانید نظرتون رو از طریق بیان دیدگاه ها با من و دیگر همکارانم به اشتراک بگزارید، همچنین می توانید از طریق صفحه ی ما در اینستاگرام به همین نشانی ما رو دنبال کنید.

آموزش زبان ++C - مقدمه

آموزش برنامه نویسی ++C – آرایه ی دو بعدی (۲D Array)

آرایه ی دو بعدی چیست: آرایه دو بعدی به آرایه ای گفته می شود که دارای ستون و سطر است بطوریکه بُعد اول مربوط به سطر ها و بُعد دوم مربوط به ستون ها می باشد. مانند یک ماتریس سه در سه.
روش تعریف آرایه دو بعدی:
نوع متغیر نام متغیر [تعداد سطر][تعداد ستون];

پس از تعریف کردن آرایه ی دو بعدی فوق بعدی قسمتی از حافظه رم بصورت شکل زیر بوسیله آن متغیر اشغال می شود.

آرایه ی دو بعدی

مقدار دهی به آرایه ی دو بعدی:
متغیر بالا را در نظر بگیرید برای مقدار دهی به آن بصورت زیر عمل می کنیم.
نام متغیر [تعداد سطر][تعداد ستون] = {{سطر اول},{سطر دوم},{سطر سوم}};

با انجام این کار خانه های متغیر A بصورت شکل زیر پر می شوند.

آرایه ی دو بعدی

نکته: برای مقدار دهی اولیه به آرایه ی دو بعدی بصورت زیر عمل می کنیم.

روش مقدار دهی به یک خانه ی بخصوص در آرایه ی دو بعدی:
نام متغیر[شماره سطر][شماره ستون]=عدد مورد نظر;

با اینکار ما ابتدا به خانه ای اشاره می کنیم که در سطر دو و ستون یک قرار دارد و با توجه به تصویر بالا این خانه عدد ۸ را در خود ذخیره کرده است که بعد از استفاده از این کد به عدد ۵ تغییر خواهد کرد.
خروجی گرفتن از آرایه ی دو بعدی:
در آرایه ی دو بعدی دو روش خروجی گرفتن وجود دارد. مورد اول خروجی گرفتن تنها از یک خانه و مورد دوم خروجی گرفتن از کل خانه های آرایه.
خروجی گرفتن از یک خانه:

پس از نوشتن این کد محتوای خانه ای به نمایش گذاشته می شود که در سطر اول و ستون دوم قرار دارد و با توجه به عکس آن خانه با عدد ۶ پر شده است پس عددی که در خروجی به نمایش گذاشته می شود عدد ۶ می باشد.
خروجی گرفتن از تمام آرایه:
هنگامی که بحث از بنمایش گذاشتن تمام آرایه به میان می آید بطور حتم به For تو در تو نیازمندیم.
برای این کار بصورت زیر عمل میکنیم:

نکته: دستور “\t” پس از نمایش هر عدد هشت کاراکتر به جلو می رود.
خروجی:

آرایه ی دو بعدی

نحوه ورودی گرفتن از آرایه ی دو بعدی:
ورودی گرفتن از یک خانه:

با استفاده از کد بالا در واقع عددی که در صفحه کلید وارد می کنید بجای خانه ای از متغیر A در سطر یک و ستون صفر قرار می گیرید.
وارد کردن تمام اعداد یک آرایه:
برای این عمل نیز به For تو در تو نیازمندیم و بصورت زیر عمل می کنیم.

با استفاده از کد بالا می توان یک آرایه ی دو بعدی را مقدار دهی کرد.
تمرین:
برنامه ای بنویسید که آرایه با تعداد سطر و ستون تعیین شده بوسیله ی کاربر ساخته شود و پس از پر کردن خانه ها آن آرایه را نمایش دهد.

نکته: استفاده از تابع ()clrscr برای این بود که اعداد وارد شده را پاک کرده و بر زیبایی برنامه افزوده شود.
پیشنهاد: از اعداد بزرگ برای سطر و ستون استفاده نکنید زیرا فقط خستگی خود را بهمراه دارد.

Oracle Java

آموزش برنامه نویسی Java – شرط Condition

شرط Condition ، سمت و سو‌ی کد نویسی

شرط Condition در Java یکی از راه‌های هَندِلینگ کاربر و کد هستش… شرط Condition به طور کلی یکی از دستورات مهم در زبان‌های برنامه‌نویسی هست که در کل ماجرا شبیه هم هستن اما فرق‌های کوچیکی دارن که اینجا من شرط در Java رو بهتون آموزش میدم.
شرط به دو قسمت کلی تقسیم میشن که اولی با دستورات if ، else if ، if if ، else هستند که یه داستان دارن و دومی Switch Case
مثل حلقه Loop هر شرط از دو بخش اصلی تشکیل شده؛ شرط و دستور که در هر مرحله انجام میشه
خوب براتون چند نمونه از کد شرط Condition تعریف میکنم که این سناریو‌ها رو دنبال میکنه؛
۱) یک شرط داریم که اگر برقرار بود یه خروجی به ما میده.

خوب تو شرط بالا ما گفتیم که اگر X از ۲ کوچکتر بود برامون دستور ;()System.out.print چاپ بشه که اگر امتحان کنید میبینید که جمله‌ی “شرط برقرار است” رو در کنسول میبینید و دیاگرام اون به این صورتِ

if Statement
شرط if

۲) یک شرط داریم که یا برقراره و یا برقرار نیست که برای هر دو دستوری به اون میدیم.

خب در اینجا اگر شرط برقرار بود یه دستور و اگه برقرار نبود یه دستور دیگه میتونید بنویسید

if - else Satement
شرط if else

۳)مثل سناریو ۲ اما با این فرق که چند شرط داریم که یا برقراره و یا برقرار نیست که برای هر کدوم دستوری به اون میدیم.

توجه : در داخل پرانتز شرط باید == قرار داده بشه و اگر به جای == فقط یک مساوی بذارید مقدار عدد رو در داخل متغیر قرار میده و کل کد اشتباه میشه

۴) یک شرط در درون یک شرط داریم که باید هر دو برقرار باشه.

همونطور که دیدید به چهار روش مختلف تعریف میشن…

و اما Switch Case
شرط Condition در قالب Switch Case
شبیه سناریو سوم تو if هستش اما با دستورات متفاوت…

به جای break دقت کنید… کد رو با A ، B ، C ، D ، F و ورودی‌های دیگه امتحان کنید تا منطق کد نویسی رو یاد بگیرید

switch statement
Switch Condition

در اینجا Case نقش else if رو داره و default نقش else

با Pangoan.net همراه باشید🐧

HTML و CSS

آموزش برنامه نویسی CSS – نحوه ارتباط CSS خارجی با HTML

سلام
خوش آمدید به یکی دیگر از آموزش های زبان بسیار زیبا و کاربردی CSS تا کنون با بحث های متعددی از زبان CSS آشنا شدیم حالا وقتشه که که با من به سراغ یکی دیگه از بحث های CSS بریم.
در جلسات قبل مشخص کردیم که CSS اصلا چی هست؟ اصلا چه استفاده ای داره ؟ یا حتی قوانینش چی هست؟ چرا اصلا باید از CSS استفاده کرد ؟ چرا HTML نه؟
اگر هر یک از بحث های بالا برای شما مبهم هستش بهتون پیشنهاد میکنم یه سری به پست های قبلی ما بزنید که با مباحث CSS آشنا بشید. اگرم که آشنا هستید چه بهتر! همین بحث رو با شما ادامه میدیم.
و حالا زمانش رسیده که از گذشته بیایم بیرون و بریم سمت بحث های جدید!
در این جلسه میخوایم به این بحث بپردازیم که چگونه میتوان یک استایل خارجی (CSS) را با HTML مرتبط کنیم. وقتی میگم استایل خارجی یعنی فایلی که بیرون از نرم افزار قرار داده و نوشته شده و قراره که ما اون رو با HTML مرتبط کنیم. وقتی میگم استایل خارجی یعنی حتما یک استایل درونی نیز وجود دارد که ما بخواهیم با اون کار کنیم. و شک نکنید که من شما رو با اون هم اشنا خواهم کرد ولی عجله نکنید در جلسات بعد به اون هم خواهیم رسید.
حالا اصل مطلب, فرض کنید می خواهیم برای چند صفحه از یک سری استایل استفاده کنیم که در همه صفحات شبیه به هم هستند. در این مورد می تونیم از یک فایل استایل خارجی استفاده کنیم تا نیازی به چندین بار نوشتن استایلها نباشد.
برای شروع با استفاده از یک ویرایشگر متن مانند Notepad در ویندوز یک فایل متنی ایجاد کنید. سپس اطلاعات زیر را در این فایل وارد کنید:

حالا این متن را با نام example.css ذخیره کنید و فقط این رو هم بدونید که نام فایل هر چیزی که دلتون میخواد میتونه باشه ولی روی پسوند فایل باید دقت داشته باشید که حتما و حتما باید CSS. باشد.
برای پیوند دادن یک فایل استایل خارجی به صفحه HTML باید از تگ <link> استفاده کنیم که در بخش head در متن HTML قرار می گیرد. یک نمونه از این تگ را می تونید در زیر همین متن که براتون اماده کردم ببینین ببینید:

شناسه “rel=”stylesheet مشخص میکنه که فایلی که شما انتخاب کردید استایل هستش و باعث میشه که فایل های دیگه اشتباه نگیریدش.
شناسه “type=”text/css مشخص کننده نوع متن فایل برای مرورگر است.
شناسه ” “=href مشخص می کند که فایل شما در چه موقعییتی قرار دارد منظور از موقعییت مکان فایل در رایانه شماست که شما می تونید از آدرس کامل فایل استفاده کنید و یا اگر فایل شما در همون پوشه ای است که متن HTML شما قرار دارد می تونید تنها از نام فایل استفاده کنید.
حالا متن HTML مورد نظر که می خواهید استایل به آن افزوده شود را باز کنید. خط زیر را بین تگ <head> و <head/> وارد کنید. مطمئن شوید که آدرس فایل CSS را درست وارد کرده اید:

شما باید این کد را در همه صفحاتی که می خواهید از استایل تعریف شده در فایل قبل استفاده کنید وارد کنید وگرنه صفحات آنگونه که طراحی شده اند نمایش داده نمی شوند و در غیر اینصورت اصلا CSS به چه دردی می خورد.
حالا هر تگ div که در صفحات مورد نظر شما وجود داشته باشد محتویاتی با فونت Arial خواهد داشت. برای مثال فایل example.css به همین صفحه پیوند شده است و در صورتی که در این صفحه از div استفاده شود محتویات آن با فونت Arial نمایش داده می شوند:

این هم نتیجه:

این متن با فونت Arial نمایش داده خواهد شد (که شاید شما الان دارین می بینید به اون فونت نباشه ولی اگر در نرم افزار مورد نظر استفاده بشه صد در صد با فونت مورد نظر نمایش خواهد داده شد).
حالا میخوام تا اینجا که آمدیم و شما خواننده عزیز که تا اینجا وقت گران بهاتون رو برای ما صرف کردید یه خط کد دیگه بهتون یاد بدم.

همچنین وقتی که از کلاس redtext در تگها استفاده شود متن به رنگ قرمز نمایش داده می شود:

نتیجه به این صورت خواهد بود:

این متن به رنگ قرمز نمایش داده خواهد شد.

و باز هم یکبار دیگر از شما عزیزان خواننده متشکرم که وقت گران بهاتون رو در اختیار ما گذاشتید و مایه ی خرسندی ما هستش که از وبسایت ما برای یادگیری مبانی برنامه نویسی استفاده میکنید.

از طرف خودم و گروه برنامه نویسی پنگوئن از شما متشکرم

بازم برگردید.

آموزش زبان ++C - مقدمه

آموزش برنامه نویسی ++C – آرایه (Array)

مواردی که مورد استفاده قرار میگیرد:

زمانی استفاده می شود که شما به تعداد بسیاد زیادی متغیر نیازمند باشد.

مثال: می خواهیم برنامه ای بنویسیم که نمرات ۱۰۰۰ دانشجوی یک دانشگاه را از ورودی بگیرد. خب اگر دقت کرده باشید ما نمیتوانیم ۱۰۰۰ متغیر را تعریف کنیم و غیر ممکن به حساب می آید. این زمان زمان استفاده از آرایه است.

ساختار کلی:

تعداد اندیس ها یا تعداد اعضای آرایه]نام آرایه    نوع];

مثال:

ما در اینجا آرایه ای تعریف کرده ایم از نوع int که دارای ۱۰ عضو است.

وقتی ما یک آرایه تعریف می کنیم  در RAM به اندازه ی تعداد اعضایی که برای آرایه گذاشته ایم از نوع int  فضا اشغال می شود.

آرایه ها مانند مجتمعی در RAM  کامپیوتر می مانند که دارای خانه هایی هستند که به هر کدام از آن خانه ها اَندیس آرایه (index) گفته می شود.

نکته: در اولین آرایه ای که ایجاد کردیم ما متغیری به نام A در کامپیوتر ایجاد نکرده ایم بلکه یک مجتمعی ایجاد کرده ایم که دارای اندیس هایی است که در واقع اندیس ها به عنوان چیزی هستند که ما ایجاد کرده ایم.

در این آرایه ۱۰ اَندیس وجود دارد که شماره های اَندیس ها در هر آرایه ای از ۰ شروع می شود.

RAM:

index_array

همانطور که مشاهده می کنید در بالای هر اَندیس شماره ی آن نوشته شده است که اولین اندیس از ۰ شروع می شود و تا ۹ ادامه می یابد. پس هر تعداد عضوی که به آرایه می دهید اندیس های آرایه تا یک عدد کمتر از تعداد اعضای اندیس ایجاد می شود.
مقدار دهی اولیه با مثال:
حالت اول: مقدار دهی به یک اندیس پس از تعریف آرایه:

در RAM:

index_array2

همانطور که مشاهده می کنید در اندیس شماره ی ۲ مقدار ۵ قرار گرفته است.
حالت دوم مقدار دهی: مقدار دهی به تمام اندیس های آرایه در هنگام تعریف آن:

 

برای این نوع مقدار دهی باید مقادیر را در یک بلاک بگذاریم و با کاما از هم جدا کنیم.

چاپ اندیس های آرایه:

چاپ یک اندیس:

در این حالت مقداری که در اندیس ۵ از آرایه ی A وجود دارد چاپ می شود.
معمولا برای استفاده بهتر از آرایه ها آنهارا در یک حلقه ی for قرار می دهند و با استفاده از for از آرایه استفاده می کنند.
چاپ تمام اندیس های یک آرایه:

چون اندیس های آرایه از ۰ شروع می شوند ما مقدار i را ۰ گذاشته ایم و چون اندیس های آرایه تا یک عدد کمتر از تعداد اندیس هایی که برای آرایه انتخاب کردیم است پس باید ۱۰>i بگذاریم.

می توانستیم شرط for را اینطور هم بنویسیم:

تمرین:
آرایه ای تعریف کنید از نوع int که تعداد اندیس های آن را ۱۰ قرار دهید و آنرا مقدار دهی اولیه کنید و اعدادی که در آن زوج است را چاپ کنید:

تمرین:
برنامه ای بنویسید که یک آرایه در آن تعریف کنید با مقدار دهی اولیه با اندیس ۱۰ که اعضای آنرا با هم جمع بزند و در خروجی نشان دهد:

نکته: می توانیم به جای دستور endl برای رفتن به خط بعد از دستور “n\” در cout استفاده کنیم.
اطلاعات بیشتر در مورد آرایه